Aslında düşünceler değişiyor bazen, unuttum diyorsun mesela  …  dudaklarımı bükerek söylüyorum tüm bunları…  Farkında olmadan kopuyoruz bazen bu hayattan. Bir yandan eskide bıraktıkların ya da bırakmaya çalıştıkların. Unutmak isteyip de unutmadıkların, aklından atıp bir yerde saklamak istediklerin…   “Seni anlıyorum” demeyi ya da diyebilmeli…  Bazen bir “merhaba” yı özlediğin zamanlar… Ya da bir boşlukta kaybolduğun farkında olmadan.  Yine de “hayat devam ediyor” dediğin zamanlar…   Nerede olduğumu bilmiyorum şu an… Nereye doğru sürüklendiğimi, beni nelerin beklediğini bilmiyorum…  Kısa bir an gibi değil herşey… Kısa bir cümlede bitirmek…  Yas değil bunlar ” yaşanacaklar” ya da yaşandılar bütün aşklar … Yine de bir yerlerde çıkıyorsun karşıma, ve uzunca susup uyuyorum gecenin bir saatinde…

Kendime yeni bir yol çizdim
Kaldırımları yok…
Kendime yeni bir yol çizdim
Işıklar yok, tabelalar yok
Kendime yeni bir yol çizdim
Yürünmesi zor…
Kendime yeni bir yol çizdim
Geçen yok…
Kendime yeni bir ben çizdim
Düşleri yok…
Kendime yeni bir kadın çizdim
Ellerinden tutan yok…

   Susmak düşüyor artık bana ve gitmek bu şehirden… Yuvasız kuşları oynuyorum bu sahnede, yolun yarısında kanadı kırılan, ölümü bekleyen bir varlık gibi, yokluğundan habersizce… Artık yoksun, yoksun ya bir garibim, anlatılmıyor, anlatamıyorum… Benimseyemiyorum artık taşıdığım ruhu, hiçbir tat yok dilimde, ne bir kelime ne de bir son söz… Gittin ya… Susmak düşüyor galiba bana… Senin mutluluğun benim mutluluğumdu oysa sen mutlusun belki de şu an… Ama ben… Ben… Konuşamıyorum işte, söyleyemiyorum içimdeki anlamlı ya da anlamsız kelimeleri… İşte böyle bitti her şey, noktalanmayan cümleler, sessiz bakan gözler gibi… Devamı gelmeyecek bir hayat daha… Sonu olmayan bir aşkın acıları, uzak duran eller ya da saklı kalan bir hüzün gibi… Nasılda zor kuruyorum artık cümleleri, son veriyorum artık…      sana… Hiçbir zaman unutamayacağım sana…

Erhan

Belki bir gün diyerek uzun yıllar geçti seninle birlikte. Belki bir gün karşılaşırız dedim her sabah her yeni günü belki bir gün onunla diyerek yaşadım. Oysaki ayrı yaşantılarımız ayrı düşüncelerimiz vardı ama ben yinede belki bir gün seninle tekrar olmayı diledim. Artık yazamıyorum da her yazıda bir bozukluk her satırda başka bir hüzün.
Oysaki güzel şeyler yazmak isterdim. Kader miydi? Bu sence. Yoksa aşkın vefasızlığı mı? Ben mi hata yaptım. Yanlış yerlerde mi karşılaştık yoksa. Görmemeli miydim seni gözlerini gülüşüne aldanmamalı mıydım? Hata mı yaptım seni sevmekle. Bak herkes nasıl mutlu. Neden? Neden ben? Peki. Seni yeniden görebilecek miyim? Seni yeniden sevebilecek miyim? Unutmak istiyorum ama olmuyor yapamıyorum. Kaçamıyorum senden.
Gözümün önünden ayrılmıyorsun bir an. Hep hayaller sarıyor dört bir yanımı. Bak tutuklu kaldım hayallerinle, gelip de kurtarsan bir gün. Yenidende sevemiyorum. Belki bir gün karşılaşırız, seni bir daha bırakmam inan, yeniden severim seni bırakmamacasına, yeniden başlarız yeni bir dünyada. Gecelerim oldun benim uyumadım geceleri seninle beraberdim hep sabah oluyordu seni arıyordum her yerde, bir sigara yakıp düşünüyordum senin yokluğunda. Hayal oluyorum artık, dayanamıyorum sensizliğe. Belki bir gün… Belki bir gün yeniden.

Erhan

  Yok… Yazmıyorum artık demiştim. Neyse ki bu kararımdan vazgeçtim, aslında karar bile değil. Sadece kendimle olan bir savaştı. Hani bir şeylere sinirlenip o anda ağzınızdan çıkan iki kelimeye göre hareket etmeye kalkışırsınız ya, bende de öyle bir şeyler oldu.
…
Hep saatleri geriye alıyorum, zamanı daha iyiye kullanmak içgüdüsüyle.
… Ve sırtıma saplanan paslı bıçağı çıkardım sonunda, unuttum artık yalanda olsa yaşanan bazı düşleri. Başlangıcı olan her olayın, her yaşam tarzının bir sonu var, tıpkı elimde kırılan kalemin bir bitişi olduğu gibi. Artık yeni kalemimi aldım, yeni düşlere doğru gidiyorum, yeni umutlar yazıyorum ve sayfaları yeniden kirletiyorum.

Erhan

   Sonbaharındayım kışın… Dört mevsimi sonbahar olarak yaşıyorum. Gittiğinde sonbahardı, hep sonbaharlardayım o yüzden. Gittiğin gibi bir de gelsen, herhangi bir sonbaharda. Baharı yaşamak istiyorum, sıcaklığını hissetmek bir bahar akşamında, bir sonbahar gülü tutuşturmak eline ve koklamak… Karanlık sokaklarda gezinirken rastlıyorum, bir kenara atılmış güle, kokluyorum… O da tıpkı sen gibi. Suyun sessizliğini dinliyorum bazı zamanlar, kendimi arıyorum belki de, bir sonbahar akşamında… Gittiğinde sonbahardı, gittiğinde…

Gelmeyeceksin biliyorum… Olsun bu yürek alıştı artık sonbaharlara… Gelmeyeceksin sonbahar gülü…

Erhan

Nedendir bilmem, garip bir hale büründüm son zamanlarda, aslında uzun zamandır böyleyim. Ama diyorum değişecek elbet bu halim ya da hallerimiz.
Yaz geliyor yine, bende hüzün başlıyor galiba ya da başka bir şey… Mart ayının başlarındayız şu an, bir şeyler hatırlatmaya çalışıyor bu zamanlar bana, saatler, aylar, günler, gülüşler ve dahası işte…  Bitmez bende bu işteler, düşünmeler, yazılar “ya da” lar… Şarkılar da bitmez… “hiç bitmeyen şeyler var mı” acaba diye düşünüyorum çoğu zaman… Ya da “biten, unutulan şeyler var mı” diye… “Unutmam” derdim, gülerdin oysa… “Unutamam” derdim “susardın, sadece susardın” Bak şimdi yıllar geçti “unutamadım” desem ne dersin? Eskisi gibi susar mısın? Yoksa anlatır mısın her şeyi, gözlerinle de olsa… Dokunur musun tenime, yüreğimin sesini dinleyip bir şarkı söyler misin sessiz bir gecede… Ağlar mısın yoksa ben gibi… Yoksa… Yoksa yine susar mısın? Susmak en çok sana yakışıyor galiba, herhangi bir akşam saatlerinde sana son cümlelerimi oluştururken sustuğun gibi. Oysa o kadar şey duydum ki sustuğunda… Hislerin, düşlerin ve ben… 

Erhan

…seni aldatıyorum…

Seni aldatıyorum, ağlamaklı gözlerim şu an. Tam şu an işte, saat gecenin bilmem kaçı. Bilmem nerede seni düşünüyorum… Aslında kendime tüm bunlar, sen zaten yoksun yanımda, burada… Yoksun, ellerini tutamıyorum zaten, hem bak sıcaklığında yok, sadece ben varım gecenin sessizliğinde… Seni aldattığımı yazıyorum buraya, seni aldattığımı söylüyorum yıldızlara, uzaklara… Allah kahretsin demek geliyor içimden, ama olsun yinede demiyorum. Dedim ya zaten yoksun. Bu yazıları okuyamayacaksın, onu da biliyorum… Seni aldatıyorum günlerden, saatten, hayattan haberim yok. Senin benden haberin olmadığı gibi, ben gibi her şey işte… Seni aldatıyorum, bu son cümlem olacak, bu son acı olacak… Seni aldatıyorum, gözlerim ağlamaklı, yine her şey kötü veya bazen de iyi… Seni aldatıyorum, bir günaydını esirgiyorsun benden, çünkü yoksun…
            …seni aldatıyorum, tıpkı senin yaptığın gibi…

Erhan

Çok şeyler değişti küçücük yaşantımda. Bazıları hep güldüm, bazıları hep ağladım, bazıları ise senin yokluğunda hep hayal kurdum. Her şeyin istediğim gibi olmasını, mutlu olmayı istedim her zaman. Bir ömür seninle olmayı istedim. Hayal kurdum bazı zaman, düş oldum bazı zamanlar. Sinirlendim her şeye, her insana, insanlığıma… Kırdım her yeri, her eşyayı, kalpler kırdım… Kalpler kırdım yeniden onaramadığım. Daldım yine sensizliğe, seni özledim geceleri, seninle harcadım zamanımı, seninle gezdim, seninle eğlendim.
 Seni seninle aldattım. Peki… Peki ya sen nerelerdeydin? Yaşıyor muydun benim seni yaşadığım gibi, özlüyor muydun benim seni özlediğim gibi. Yoksa seviyor muydun bir başkasını, benim seni sevdiğim gibi. Bakıyor muydun onun gözlerine, dalıyor muydun hayallere, tıpkı benim baktığım gibi gözlerine. Yoksa sende mi beni düşlüyordun gecelerini gündüzlerine katıp. Bir sigara yakıp bakıyor muydun gökyüzüne, görüyor muydun gözlerimi.
Çıkıp gelse diyor muydun ansızın. Ansızın karşılaşsak diyor muydun günü saati belli olmayan bir yerde. Yoksa… Yoksa beni unuttun mu? Sildin mi anıları? Hep o halini özlüyorum günün ilk ışığında çıkmanı dışarıya, gözlerime bakıp gülümsemeni özlüyorum. Şimdi ise sabahların bir anlamı yok benim için. Küçük bir hayal sadece küçük bir çocuğun gülümsemesi gibi, küçük bir çocuğun ağlaması gibi. Oysaki sabahlarımı unutmuşum sen olmayınca. Şimdi ise hayaline bakıyorum, hayalini seviyorum sabahın ilk ışıklarında…

Erhan

Her akşamın son buluşunda özledim seni. Karanlığın en sessiz yerinde, en ücra köşesinde bu şehrin…    Koskocaman yalnızlık bu benimkisi, bedenimin eridiğini hissetmek günden güne, her seni hatırladığımda, her hayalinde bir şeyler eksilmesi şu Benden… Yalnızlık bu olsa gerek, sevmekle aynı yoldan geçmek… Saatleri geri sarmak bazense, yine de zamanı durduramamak her ne kadar düşlerimde olsan da… Her seni hatırlatan şarkıda, her seni görmemi sağlayan düşlerde hüzünlenmek ve bir sigara yakmak galiba yalnızlık… Yağmurda yürümek ama ıslanmamak gibi… Gecenin bir saatinde birden yatağımdan fırlayıp, çıplak ayaklarımı toprağa basmak ve bir sigara yakıp düşünmek gibi hasretin… İsyan etmek aşklara, her beyaz gelinliğe, günü geldiğinde ağlamak ama yinede unutmamak bu bendeki her neyse… Saatlerce boş sayfalara bakıp ne yazacağımı düşünmek, bir sigara yakıp bitmesini beklemek ve ardına bir sigara daha… Dumanında hayaller kurmak gibi bu yalnızlık ve kalan küller gibi işe yaramaz bir bedende olmak…

İşte öyle hasretim gözlerine…

İşte öyle yalnızım,

Sessiz…

Suskun…

Ama… Ama hasretler biter bir gün, bu acılar, gözyaşlarım, yalvarışlar, iç çekişler… Hepsi biter bir gün, diner bu ansız gelen sancılarım… Bu sensizlik…

Bu şehri terk etmeden, ruhum bedenimden ayrılmadan dön ne olur… Dön ve bir kez olsun arkana bak… Geride bıraktıklarına, bana… Son kez gözlerime bak, sıcaklığını bırak bir an da olsa…

Sonbaharda yapraklar dökülmeden gel, rüzgârlar almadan beni…

Cümlelerime son vermeden gel, yazacak beyaz sayfalar bitmeden…

Saate aldırmadan, ansızın çık gel, yaralarım kanamadan…

Yenik düşmeden bu hayata, bir sabah çık gel düşünmeden…

Erhan

Yazacak bir şeyler bulamıyorum son zamanlarda, karalayacak bir kâğıt parçası, bir aşk, bir yol bulamıyorum… Aramak mı, bana her kalp meşgul çalıyor ya da ben meşgulüm… Cevapsız sorular, anlamsız hayaller ve daha fazlası. Gitmek bana yakışmıyor, kalmakta öyle, sadece susuyorum tüm olup bitenlere, sadece durup biraz hüzünlenmek düşüyor bana…

Erhan

Yeni bir hayata başlamak derken… Durup düşünüyorum, gidiyorum uzaklara, taa ki ilk başa…
Nasıl bir hayatım oldu diye düşünüyorum, herhangi bir yıl, herhangi bir hayat ya da herhangi bir akşamüstü… Cevaplarım gittikçe uzuyor. Doğdum işte, ne güzel bir bahardı, ne kadar güzel bir yazdı, her yer çiçek açmıştı. Ve ailem beni seviyordu galiba, Büyüdüm, geliştim her konuda, her yeni bir hayatta, her yeni bir aşkta, her yeni mevsimde… Sevdim de hem de “ deli gibi” derler ya, işte öyle… Çokta sevildim, her yeni hayalimde. Galiba tek hayalim vardı bu zamana kadar… Hayalimde kayboldu gitti, beni de peşinden götürerek… Bir boşluktayım bazı zamanlarda, kaybolurcasına… İçimden bazen sesler geliyordu, gitme dercesine, gitme yeni hayatlara, gitme yeni aşklara, gitme yeni yalanlara… İşte hep yeni bir başlangıca dönüyorum…

Erhan

Ellerimin buz tuttuğu mevsimdi seni sevdiğimde… Şimdi ise yüreğimin buz kalıbına döndüğü şu günlerde seni unutmaya çalışıyorum. Her ne kadar unutsam da, bir yerlerde karşıma çıkıyorsun ve o yeşil gözlerin yine gözlerimde, oysa ben ellerinden tutmak isterdim. Yüreğine yaslanmak… Hepsi bir hayal gibi görünse de, her şey senin elindeydi. Sen ise gözlerini hayallere bürümüş yürüyordun uzun bir yolda ve karşıya geçerken, ışıkların her zaman sana yeşil yandığını sanarak koşuyordun. Unutma! Her yol tuzak olduğunu söylemez…

Erhan

Hayatın, yani kendi hayatımın önemli geçiş noktasındaydım. Tüm sevmiş ve sevilmişliklerimi geride bırakmış ilerliyordum, zamanın ötesine. Terkedilmişliklerimi de unutmuştum. Görünen ve elde edilen çizgilerimi siliyordum, her yeni günün bir son buluşunda. Sesimi yükseltmiyordum, gidenleri geri çevirmek için, giden kendisi için gitmiştir, zaten geldiğinde de kendisi için gelmişti. Onun için “ susuyorum “ bilinmeyenlerimle birlikte.

Erhan

 Sessiz, soğuk bir akşamda gittiğin gibi kal oralarda… Gelme ne olursun, sokulma yanıma dayamam, kaldıramam artık bu cansız bedenini, içimde öldürdüğüm sen… Bir intihar gibi gittin, sakın gelme işte, orada kal… Can veremem artık sana, bir gözyaşı bile… Kurumuş, kenara atılmış bir gülü dahi alıp veremem sana… Köşe başında bekleyemem artık, seni görmek için bir çay içip zamanın geçmesini bekleyemem… Düştün artık, sonbahar yaprağı gibi, üzerine basıp geçenler, toplayamadılar seni… Savrulmuştun zaten, habersizce rüzgârdan… Suskunluğum kaldı geride ve birkaç anı ya da akşam hüzünleri…

Erhan